Kelimesiz Şiirler
Bazı duyguların dili yoktur; sadece ağırlığı vardır. Bir odanın içinde dolaşır, bir sandalyenin arkasına saklanır, bir bardağın kenarında kalır.
Şiir, kelimeyle kuruluyor gibi görünür; ama asıl şiir, kelimelerin arkasında bıraktığı boşluktur. Boşluk; okurun kendi hikâyesini yerleştirdiği gizli raf.
“Kelimesiz şiir” dediğim şey; konuşmanın bittiği anda başlayan o ince titreşim. Bazen bir fotoğrafın kenarında, bazen bir çocukluğun kokusunda…
Ve şunu fark edersin: Anlatmak, her zaman iyileştirmez. Bazı şeyler anlatılınca küçülür, bazı şeyler anlatılınca kirlenir.
Eğer bugün içindeki cümleler taş gibi ağırsa; zorlamayı bırak. Belki de içindeki şiir konuşmak istemiyordur. Çünkü bazen en gerçek şey, açıklanmayandır.